W jednej chwili wszystko runeło.Odeszło tak wielu niewinnych którzy mieli nadzieje że jeszcze wróca do domu spotkaja sie z bliskimi...Mieli ale w jedenj chwili ją stracili....Targowa hala złożyła się jak domek z kart ...opadała na ciała które nie wiedząc co sie dzieje upadaja na ziemie bezwładnie.Dlatego jak ktoś trafi na mojego bloga prosze niech zapali znicza
[*]
Odeszli
zostawili po sobie wielka pustke
która nic nie zapełni
tak bardzo by się chciało cofnąc czas
lecz nie da się za późno jest
to tak wszystko opadało
rozpadło sie w jednej chwili
ale trzeba dalej żyć
ze złymi wspoemninieniami

Na dworze wypizd niezły...
fajnie było na łyzwach niby bo tych łyzw nie posiadałyśmy :P
byłam sobie z Dominiką Anmgeliką i Oktawią :D
Zmarzłam jak nigdy ale warto było bo poszydziłyśmy
A teraz kończe bo nie wiem co pisać a więc buźki :*

Ja jestem głupiaczy świat jest głupi?

Nie było mnie tylko jedenń dzień ,a dlaczego bo byłam w szpitalu ale juz wróciłam szczerze troche mnie takie cos wkurzało no ale przeżyłam.Serducho mi nienawala ,nie mam tarczycy, moge spać spokojnie :d No i tyle cóż więcej mogę napisac jutro doszkoły i tyle a więc :*:*:*

Zastanawiałeś się kiedyś nad samotnością? Dlaczego często czujemy się samotni będąc wśród ludzi? Co jest tego przyczyną?
Myślę, że jest kilka powodów.
Poczucie bycia nierozumianym.
Najczęściej tak się czujemy, gdy ktoś nie ma dla nas czasu. Nie chce nas wysłuchać.
Albo, gdy my jesteśmy na tyle zamknięci i nieufni, że nie potrafimy się otworzyć i wyjaśnić o co nam chodzi.
Często też mamy przekonanie, że i tak nas nikt nie zrozumie, więc po co mamy cokolwiek tłumaczyć?
I rzeczywiście - gdy nie zdobędziemy się na szczerą rozmowę, na szczegółowe i cierpliwe wytłumaczenie - nikt nas nie zrozumie.
Nierzadko też pewne problemy są dla nas na tyle bolesne i trudne do opowiedzenia, że nie mówimy o nich...
Ponadto boimy się ośmieszenia, odrzucenia - wolimy nie rozmawiać o istotnych dla nas sprawach.
I zostajemy sami z naszymi problemami. Czujemy się samotni...

Jak pozbyć się poczucia samotności?
Pozwól sobie na samotność, smutek. Nie broń się przed tym. Często chcemy udawać, że wcale nie jesteśmy smutni, że nie czujemy się samotni.
Przypomina to trochę płynięcie pod prąd, walkę z wiatrakami...


Nie wiem skąd taki tytuł tak poprostu .Ten artykuł nie jest mój .

Co wieczór pragnę
odlotu we śnie
w piękno
którego nie ma
i którejś nocy
stanęłaś nagle przede mną
zjawiłaś sie znikąd
ale jakże realna-
oczami rozpalonymi
patrzyłaś smutno
i odeszłaś równie nagle
w dźwięk
który nas rozerwał
Od tej chiwli
jesteś wciąż we mnie
tęsknotą
prośbą
-przyjdź znowu
zamierz mnie z sobą
***
Gdy słucham Twojej muzyki
i każdym dźwiękiem
uczę się Ciebie na nowo
wołam Cię
pytam
-czy jesteś tam gdzieś?
Powiedz czy jesteś
i słuchasz razem ze mną?



Wołam Cie
i proszę
-daj mi znak
otrzyj moje oczy.....
Poswięcone Tej która odeszła i powróci tylko kiedy czy ja poznam??
PS:To nie mój wiersz.