z ciszy wyłania się przeszłości zjawa
jej szept rozwiewa mój spokój
cień wspomnień mą duszę smutkiem napawa
i rozpacz rozsiewa wokół

włosy szukają zmęczonych dłoni
a usta oddechu obłoków
lecz teraz już czas ich nie dogoni
a chwila nie dotrzyma kroku

nic nie przerwie trwającej wojny
między sercem a przeznaczeniem
niemal słyszę twój oddech spokojny
niemal czuję objęcie ramieniem

lecz wiem o przepaści między nami
czuje potęgi jej chłód
łzy znowu znaczą serce bliznami
spojrzenie wypełnia głód

znów szepty i łzy czegoś szukają
tonąc w smolistym mroku
myśli na próżno tej Nocy łkają
słyszy je tylko pokój



wiem miałam przestać wspominać
jakoś nie potrafię.